brainz

Wystarczy chwila. Sekunda. Zapach dymu z ogniska gdy sąsiad pali liście jesienią. Skrzypnięcie śniegu pod nogami i mroźne szczypnięcie w nos przypominające Murzasichle. Pierwsze wiosenne podmuchy albo zapach rozgrzanej słońcem kory w ogródku. Wlatuje wtedy nagle zupełnie nie wiem skąd, sieje totalne spustoszenie w głowie i ucieka uchem zostawiąc zupełnie ogłupionego i ogłuszonego. Budzi się we mnie zew pierwotny wtedy, chce krzyczeć, chce uciec gdzieś w dzicz, gdziekolwiek zdala od asfaltu, od betonu, od świateł i zaduchu. Wyciąga ze mnie całe lata wspomnień, przerzuca przed oczami miliardy slajdów i zdarzeń. 

Coś zgubiłem. Definitywnie. Utrzymującą mnie od zawsze przy życiu i zdrowych zmysłach równowagę. Urbi et silvi. Miasto i walden. Technologię i woodcraft. Wygodę i geekowość zrównoważoną obserwowaniem mrowiska i graniem na gitarze na zboczu połoniny. Gdzieś tam po cichu wycofałem się z paktu z samym sobą i zaczałem udawać że go nigdy nie było. Ale to nie działa. 

Nie zrozumiesz tego. Takie są szanse. Statystycznie jesteś jedną z tych osób które zupełnie nie wiedza o czym bredzę, tą która spędzała nastoletni i późniejszy czas gdzieś na imprezach, w klubach, w zaduchu papierosów i oparach wódki. Nie byłem święty, nigdy. Ale mój świat był zupełnie gdzie indziej. Ba, czasami tydzień w mieście wydawał się zbędnym dodatkiem do weekendu, weekendu podczas którego liczył się tylko mój tshirt, treki i spodnie M65. Jakby tanio to dla ciebie nie brzmiało, jakby nie śmierdziało oldskulowym trampingiem, termosem, kanapkami i  smętnymi piosenkami z lat 70tych – to był dla mnie idealny świat ucieczki. A może po prostu równowagi…

Brakuje mi tego cholernie, coraz bardziej. Dziś, w świecie tak bliskim, a jednoczesnie tak dalekim. Ile minęło? Kilka lat? Otaczająca mnie cybernetyka, przyjaciele na życzenie, poklask na kliknięcie myszki. Wyścig na fajne linki i teksty, brak czasu na zwykłe zamyślenie i zawieszenie się na chwilę. Teraźniejszość wypełniona stałą interakcją, bez przerw, bez nudy. Niebieski portal który uwielbiam nienawidząc. Złodziej mojego czasu. Wirtualny, wszędobylski spowiednik. Urywki rzeczywistości skrawki życia wrzucone do jednego worka. Pożywka dla mojego ADHD. Next, next, next. Lubię, nie lubię, coś powiem, polubię coś co ktoś powie. Zaistnieję na chwilę, zabłysnę, zgasnę, pójdę gdzie indziej. 

Czasem gdy w kolejnym pędzie szukam części garderoby zajrzę do tej zapomnianej szuflady, dotknę chusty, starych koszulek, bojówek, polaru.

Chciałbym wyjść jeszcze tak, wyjechać. Bez udawania. Znaleźć korę brzozową i świerk. Poświęcić całe pół godziny na staranne układanie, rozpalić i pogapić się w ogień. Pogapić się bezmyślnie w wodę. Tak daleko, daleko jest walden.

Chciałbym zatęsknić za miastem tak jak tęskniłem za nim po 4 tygodniach mieszkania w środku lasu. Chciałbym zatęsknić za wanną. Za miastem, za wygodą, za chilloutem. Mieć poorane palce od strun i nogi potrzebujące wymoczenia w wannie. 

Jakby to wszystko trywialnie nie brzmiało. Do lasu mnie. I do gór. Bardzo. Ktoś ze mną?

Śmierć fascynowała mnie chyba od dziecka. Wiem, wiem, fascynowała każdego, bo jakże mogła nie fascynować? Najpierw próbowałem ją zrozumieć, ale przy kilku zawieszkach umysłowych postanowiłem to porzucić – nie byłem w stanie pojąć wieczności. Dodawałem do niej kolejne dni, miesiące i lata i nadal to nie było to.

Nie zrozum mnie źle. Jest mi dobrze. Bardzo dobrze. Właśnie pod tym kątem. To nie jest tak, że chciałbym wrócić do Tamtych czasów na siłę, koniecznie i w ogóle. Nie. Jest mi dobrze. Nie martwię się o przyszłość nie martwię się o to Czy Ona Mnie Lubi ani o to Czy Jej Się Podobam, bo mam w tym względzie stabilizację. Nie myślę o tym Co Będzie Dalej ani o tym Co Będzie Jak Się Rozstaniemy. Bo to teraz trudne, na tyle trudne, że każda kłótnia która kończy się nawet myślę “to koniec” zamienia się w “ogarnij się chopie i idź spać, jutro będzie lepiej”. Jest dobrze, jest na tyle stabilnie, że o tym generalnie już się nie myśli.

Ale gdzieś tam, z tyłu głowy odzywa się głos który mówi “brakuje mi czegoś”. Bo brakuje. Bo tak już w życiu jest że czegoś zawsze brakuje i wcale nie znaczy to, ze jest teraz źle, czy że mogłoby być lepiej. Ale brakuje. Czegoś brakuje. Bo zawsze brakuje.

Brakuje tego czegoś ulotnego, tego czegoś co choć nie było stałe, co choć miało stabilność rozkładającehgo się uranu, było jednak na tyle głębokie, że porażało wszystko, że wbijało się gdzieś w mózg i powodowało kompletny patraliż i niemożność myślenia.

Codzienność to zabija. Jest dobrze, jest bardzo dobrze, jest codziennie. Jest tak jak miało być – są pieniądze, jest stabilizacja, nie ma walki o jutro. Ale gdzieś tam, gdzies w środku budzi się demon mówiący że mogłoby być głębiej. Że bywało bardziej i mocniej. I jakoś tak gwałtowniej. Że świat wirował, że wszystko wirowało, że było niesamowicie.

Brakuje trochę tego. Brakuje nawet bardzo czasami. Mam wrażenie, że życie po prostu wypłaszcza się jak drgająca harmoniczna, że wypłaszcza się po to by osiągnąć prostą, zupełnie płąską, przewidywalną, o która tak bardzo prez te wszystkie burzliwe czasy licealne i studenckie tak bardzo walczyliśmy. Prostą przewidywalną do bólu, ale jasną i przejrzystą. Że już nic nie będzie, nie będzie Brzeźna, ani randki wzduż wału, nie będzie budynku na Toruńskiej, nie będzie miejsca gdzie przebiega trasa koło Obi, nie będzie nocnych kebabów, nie będze przystanku na Handlowej nie będzie lasku na Tarchominie, ani w końcu randki w McDonaldzie. Nie będzie niczego z tych hermetycznych spraw które kiedyś powodowały  że emocje sięgały zenitu. Będzie spokojnie i ustabilizowanie, ale jednak nudnie nieco. Takie życie. Co zrobić. Takie jak chciałem, ale…?

W radiu leci właśnie Lay Lady Lay. I tak sobie myślę, że dawno temu – dla części z Was nawet bardzo dawno, nastąpiła pewna bardzo korzystna dla mnie sprawa. Otóż gdzieś w połowie lat 90tych, moja ówczesna miłość licealna (która okazała się być miłością z tej samej ulicy, ale to inna historia) okazała się być posiadaczką kolekcji płyt Classic Rock. I te własnie płyty leciały na okrągło kiedy to zamykaliśmy się w pokoju. Nie, nie było AŻ takich zbereźnych rzeczy o których myślicie, bo byłem młody i w miare grzeczny (choć coś tam pewnie było :P). Ważne jest to że był ładunek emocjonalny, mega ładunek temu wszystiemu towarzyszący. Ładunek którego pewnie już nigdy nie będzie, bo tak juz jest na świecie i nie ma co się z tym zżymać. 

W każdym razie rock leciał, a ja do tego większej wagi nie przykładałem. Ot muzyka, niech leci, jest fajna, pozwala wygłuszyc to wszystko co dzieje się wokół – krzyczący brat mojej dziewczyny, jej rodzice krzatający się po kuchni i inne odgosu dnia codzinnego.

Jak mało byłem świadomy w tych dniach, mało świadomy, że te własnie kawałki będace kanonem klasycznego rocka, wybrane starannie przez jakiegoś muzyka, wbiją mi się w głowę tak bardzo, że po latach będą automatycznie przywoływac tamte wspomnienia, tamte chwile tak beztroskie, tak namiętne i zupełnie odległe od dzisiejszej zadaniowo/misyjnej/upierdliwej rzeczywistości. Wszystkie te kawałki z kanonu światowego stały się moim prywatnym kanonem. I tyle. Lay lady lay.

Wracam czasami. Mniej lub bardziej świadomie – pełniej lub tylko przelotem. Gdzieś tam odzywa się nagle i przelatuje z całą mocą to uczucie gdzieś tam słodkie i mininalistyczne zupełnie. Pamiętające kebaba w środku nocy i kozy walące głową w krawężnik. Coś prostego nieznanego zarazem. Dziwnego i szalonego. Harambee i bity zupełnie mi nieznane.

Up in the air. To już drugi film z Georgem, z twisterem na końcu. Lubię George’a choć nie jest on dla mnie jakimś mega genialnym aktorem. W każdym filmie gra prawie tak samo. Ale cóż począć, każdy chciałby się starzeć tak jak on. No cóż, w moim przypadku pozostaje mi tylko Bruce.

Facet właściwie nie może pisać o uczuciach. Przynajmniej facet hetero. No bo jak? Przecież to sfera zarezerwowana w zupełności dla kobiet. Facet piszący o uczuciach, o zmysłach, o emocjach wystawi się właściwie od razu na pośmiewisko i lincz. Bo to przecież nie przystoi. Do etosu myśliwego, do twrdzielstwa, do smrodu potu. Wyjątek stanowią geje (postrzegani przecież raczej negatywnie) i poeci czy inni artyści (postrzegani raczej nieszkodliwie, ale z dystansem). No bo jak to?

Tu właśnie wszystko zacząć się powinno. W tej ciemni pełnej myśli nieuczesanych, rodzących się gdzieś pośród szalonych reakcji i przebłysków. Błądzących w celu wygładzenia i wynormalnienia, aby w formie nudnej i wygładzonej wydostać się na zewnątrz. Ale opór przed otwarciem ciemni, przed terminalnym ekshibicjonizmem był tak wysoki, że całość dojrzewała miesiącami, czy nawet latami, zanim mogła uzyskać ową dojrzałość pozwalającą jej na ujrzenie światła dziennego. A właściwie ciemni dziennej, ledwo okraszonej czerwoną lampą, wszak ciemnia światła nie lubi i nie dość że traci magię swoją zupełnie, to jeszcze wszystko co w niej zawarte w jednej chwili kompletnie zniszczyć się może.

Ale stało się, otworzyła się, wpuszczając w bibliotecznej ciszy do środka, bez możliwości dania ci interakcji, napisania czegokolwiek, porozmawiania o tym, nic, cisza, spokój, niebyt.

W mojej chorej chęci nieskończonego podziału rzeczywistości na coraz mniejsze encje i wkładania w coraz mniejsze szufladki miałem ochotę założyć dwa blogi – jeden traktujący o choćby najbardziej skręconych wymysłach mózgu, drugi ukazujący zupełnie bezwstydnie moje hemingłejowskie zamiłowanie do obserwacji rzeczy zwykłych i niezwykłych, do emocji z tym związanych i oddawania się im bezgranicznie. Ale nagle dopadła mnie niemoc straszliwa narysowanie w jednym, określonym miejscu, cienkiej czerwonej kreski, oddzielającej świat ratio i emotio, pojawiły się miliony bytów będące jedną nogą tu, drugą tam więc w końcu poległem i zdecydowałem się na jeden, wewnętrzny twór w którym wrzucać w sposób zupełnie nieuporządkowany wszystko będę. Jak leci. Bez obróbki.

I niech nie zmyli was mnogość bytów, bo nigdy się nie dowiecie czy jest ona realna, czy to koleje schizofreniczne alter ego poprosiło o swoją kolejkę i zdecydowało się zakomunikować o swoim istnieniu, a może to po prostu kolejna paskudna gra, maska, wymyślony byt i zabawa. Bo co to za różnica?

Nie porządkuj, nie trywializuj, nie komentuj, nie rozmawiaj, nie rozmyślaj, nie zastanawiaj się, nie wyjmuj na światło, bo zwiędnie, zdechnie, wyblaknie i strywializuje się jak sen choćby najwspanialszy, który po zderzeniu z brutalną rzeczywistością staje się prosty, głupi, śmieszny i zwijający się ze wstydu w kłębek pod poduszkę. Bo do końca nie wiesz co jest rzeczywistością, a co bytem literackim. Bo i po co masz wiedzieć?